آزمون هوافضا

آزمون‌های هوافضا نشان می‌دهد تجهیزات در محیط پرواز به کار خود ادامه می‌دهند و شواهدی برای پرونده قابلیت پرواز فراهم می‌کنند. در این خانواده، احتمال خرابی قابل قبول چند مرتبه از سایر بخش‌ها پایین‌تر است؛ این موضوع مستقیماً دامنه آزمون و بار گواهی‌نامه را تعیین می‌کند.

بارزترین ویژگی این حوزه قابلیت ردیابی است. اینکه یک قطعه هواپیما از کدام ذوب آمده، در کدام کوره عملیات حرارتی و با چه چرخه‌ای فرآوری شده، کدام اپراتور جوش زده و کدام بازرس تأیید کرده، همگی ثبت می‌شود. گزارش آزمون یک حلقه از این زنجیره است؛ اگر زنجیره قطع شود، گزارش به‌تنهایی ارزشی ندارد.

صلاحیت‌سنجی محیطی از طریق RTCA DO-160 انجام می‌شود و دسته‌بندی بر اساس محل نصب تجهیزات در هواپیما انتخاب می‌شود. دستگاهی که روی پانل کابین نصب شده و دستگاهی که داخل بال نصب شده، همان بخش را با دسته‌های متفاوت طی می‌کنند. بنابراین هنگام خواندن گزارش DO-160 دانستن اینکه کدام بخش با کدام دسته اعمال شده ضروری است.

در سمت نرم‌افزار و سخت‌افزار پیچیده، رویکرد کاملاً تغییر می‌کند: مدرک نه آزمون بلکه تضمین فرآیند است. DO-178C برای نرم‌افزار و DO-254 برای سخت‌افزار الکترونیکی پیچیده مشخص می‌کنند فرآیند توسعه چگونه اجرا شود و چه مدارکی تولید شود. هر مرحله، از نیازمندی تا کد، از آزمون کد تا تحلیل پوشش، باید قابل ردیابی باشد. آزمودن یک نرم‌افزار آن را قابل گواهی نمی‌کند؛ این ثبت فرآیند است که چنین می‌کند.

در سمت مواد و فرآیندهای ویژه، مجموعه قواعد جداگانه‌ای اعمال می‌شود. AWS D17.1 برای جوشکاری، SAE AMS 2750 برای پیرومتری در عملیات حرارتی و NAS 410 برای پرسنل آزمون غیرمخرب استفاده می‌شود. برای فرآیندهای ویژه (عملیات حرارتی، پوشش‌دهی، جوشکاری، NDT، چسبانیدن) اعتباربخشی NADCAP در عمل در زنجیره تأمین الزامی است؛ بدون NADCAP فروش قطعات به بسیاری از تولیدکنندگان اصلی ممکن نیست.

در سمت سیستم کیفیت، سری AS/EN 9100 استفاده می‌شود: 9100 برای تولیدکنندگان، 9110 برای سازمان‌های نگهداری و تعمیر و 9120 برای توزیع‌کنندگان. بدون این گواهی‌نامه‌ها ورود به زنجیره تأمین هوافضا عملاً ممکن نیست و ممیزی‌ها به‌طور محسوسی دقیق‌تر از سایر بخش‌ها هستند.

خطر قطعات تقلبی موضوعی خاص این حوزه است. برای شناسایی قطعات تقلبی یا بازفرآوری‌شده در زنجیره تأمین قطعات الکترونیکی، استانداردها و روش‌های تأیید جداگانه‌ای (بازرسی چشمی، اشعه ایکس، بازکردن پوسته و بررسی ساختار داخلی، XRF) به کار می‌رود.

کاربردهای فضایی لایه‌های اضافی می‌افزایند: گازدهی در خلأ، مقاومت در برابر تشعشع، چرخه حرارتی-خلأ طولانی‌مدت و ارزیابی اثرات رویداد منفرد.