آزمون‌های فیزیکی

آزمون‌های فیزیکی خواص فیزیکی قابل‌اندازه‌گیری یک ماده یا محصول را تعیین می‌کنند: ابعاد، جرم، چگالی، سختی، نفوذپذیری، زبری سطح، رنگ و خواص نوری. این آزمون‌ها نه ترکیب شیمیایی بلکه رفتار و وضعیت قابل‌اندازه‌گیری ماده را بررسی می‌کنند.

این دسته یک خانواده روش نیست بلکه نوعی پرسش است که از چند خانواده تغذیه می‌شود: اندازه‌گیری‌های فیزیکی آزمون‌های مکانیکی، آزمون پلاستیک و لاستیک، نساجی، مصالح ساختمانی و بسته‌بندی در اینجا تلاقی می‌کنند. اندازه‌گیری چگالی در پلاستیک، بتن و نساجی با استانداردهای متفاوتی انجام می‌شود.

وجه مشترک اندازه‌گیری‌های فیزیکی این است که نتیجه به شدت به شرایط اندازه‌گیری وابسته است. دما، رطوبت نسبی، مدت شرطی‌سازی و سرعت اندازه‌گیری نتیجه را تغییر می‌دهند؛ از این رو بسیاری از استانداردهای آزمون فیزیکی ابتدا محیط شرطی‌سازی را تعریف کرده و سپس اندازه‌گیری را شرح می‌دهند. نتیجه فیزیکی بدون ذکر شرطی‌سازی قابل مقایسه نیست.

دومین ویژگی مشترک این است که نتایج معمولاً در یک برگه اطلاعات ثبت می‌شوند نه در برابر یک محدوده پذیرش. چگالی یا سختی به‌تنهایی مطابقت یا عدم مطابقت را نشان نمی‌دهد؛ استاندارد محصول یا مشخصات تأمین می‌گوید این مقادیر باید در چه محدوده‌ای باشند.

اندازه‌گیری‌های ابعادی روتین‌ترین بخش این دسته اما بحث‌برانگیزترین آن است. اگر عدم قطعیت اندازه‌گیری به محدوده تلورانس نزدیک باشد، تصمیم مطابقت به این عدم قطعیت وابسته می‌شود؛ از این رو برای ابعاد بحرانی، عدم قطعیت اندازه‌گیری و قاعده تصمیم باید در گزارش ذکر شود.