آزمون‌های فرکانس رادیویی

آزمون‌های فرکانس رادیویی رفتار قطعات و سیستم‌هایی که فرکانس رادیویی تولید، دریافت یا انتقال می‌دهند را اندازه‌گیری می‌کنند. این دسته فراتر از انطباق رادیویی است: مشخصه‌یابی قطعات فعال و غیرفعال فرکانس رادیویی مانند آنتن، کابل، کانکتور، فیلتر و تقویت‌کننده نیز در اینجا جای می‌گیرد.

دشواری مشترک این اندازه‌گیری‌ها این است که فرکانس رادیویی از چیدمان اندازه‌گیری تأثیر می‌پذیرد. طول کابل، گشتاور سفت‌کردن کانکتور، بازتاب‌های اتاق اندازه‌گیری و حتی موقعیت فرد اندازه‌گیرنده می‌تواند نتیجه را تغییر دهد. از این رو در اندازه‌گیری‌های فرکانس رادیویی، چیدمان و کالیبراسیون به اندازه خود دستگاه تعیین‌کننده هستند.

اندازه‌گیری‌های آنتن زیرمجموعه‌ای خاص خود دارند: بهره، الگوی تشعشع، بازده، تلفات بازگشتی و کل توان تشعشعی. این اندازه‌گیری‌ها در اتاق بدون‌بازتاب انجام می‌شود زیرا سیگنال بازتابیده الگوی واقعی را تحریف می‌کند. عملکرد یک محصول بی‌سیم تا حد زیادی با طراحی و چیدمان آنتن تعیین می‌شود؛ سطوح فلزی روی برد و دست کاربر الگو را تغییر می‌دهند.

جنبه مواجهه انسانی یک الزام قانونی و از نظر تجاری حیاتی است. برای دستگاه‌های نزدیک به بدن، نرخ جذب ویژه (SAR) و برای دستگاه‌های با استفاده از راه دور، ارزیابی شدت میدان انجام می‌شود؛ حدود و روش‌ها بسته به بازار متفاوت است.

این دسته جدا از EMC است و نباید با آن اشتباه شود. EMC به تداخل ناخواسته می‌پردازد؛ آزمون‌های فرکانس رادیویی تشعشع عمدی و عملکرد فرکانس رادیویی را اندازه می‌گیرند. ممکن است محصولی EMC را قبول شود اما عملکرد فرکانس رادیویی آن ناکافی باشد، یا برعکس.