آزمون‌های الکترونیک

آزمون‌های الکترونیک عملکرد، قابلیت اطمینان و کیفیت ساخت را در سطح برد و قطعه ارزیابی می‌کنند. این پرسشی متفاوت از ایمنی محصول است: در اینجا پرسش اصلی "آیا ایمن است" نیست بلکه "آیا درست کار می‌کند و به کار خود ادامه خواهد داد" است.

این دسته سه محور کاری را ترکیب می‌کند. در سمت کیفیت ساخت، کیفیت اتصال لحیم، پاکیزگی برد، آلودگی یونی و پذیرش مونتاژ ارزیابی می‌شود. در سمت قابلیت اطمینان، آزمون‌های چرخه دما، رطوبت، ارتعاش و عمر تسریع‌شده انجام می‌گیرد. در سمت صلاحیت‌سنجی قطعات، روش‌های آزمون قطعات نیمه‌هادی و غیرفعال به کار می‌رود.

اتصال لحیم بحرانی‌ترین نقطه خرابی در این حوزه است. هر اتصال روی برد محل تلاقی موادی با ضرایب انبساط متفاوت (مس، لحیم، سرامیک، رزین) است؛ چرخه دما در این اتصال خستگی ایجاد کرده و ترک‌ها با گذشت زمان پدید می‌آیند. از این رو آزمون‌های قابلیت اطمینان الکترونیک عمدتاً بر پایه چرخه دما هستند.

حساسیت به رطوبت/بازذوب موضوعی جداگانه برای قطعات نصب‌سطحی است: قطعات با بدنه پلاستیکی رطوبت هوا را جذب می‌کنند و در حین گرمایش سریع لحیم‌کاری این رطوبت تبخیر شده و می‌تواند بدنه را از درون ترک بدهد. از این رو قطعات بر اساس سطح حساسیت به رطوبت طبقه‌بندی شده و شرایط انبارداری بر همین اساس مدیریت می‌شود.

خطر قطعات تقلبی مشکلی رو به رشد در زنجیره تأمین است. اصالت قطعاتی که از بازار آزاد تهیه می‌شوند از طریق بازرسی چشمی، اشعه ایکس، دکپسوله‌سازی و آنالیز عنصری تأیید می‌شود؛ در زنجیره تأمین هوافضا و دفاع این تأیید مرحله‌ای الزامی است.