ایمنی برق

آزمون‌های ایمنی الکتریکی نشان می‌دهند که یک دستگاه در استفاده عادی و در شرایط خطای قابل‌پیش‌بینی، خطر برق‌گرفتگی، آتش‌سوزی یا آسیب برای کاربر ایجاد نمی‌کند. این خانواده پرتقاضاترین گروه آزمون هنگام ورود محصول به بازار است؛ تقریباً هر محصول برقی از این دروازه عبور می‌کند.

منطق این حوزه بر یک فرض واحد استوار است: خرابی رخ خواهد داد. عایق فرسوده می‌شود، قطعه‌ای اتصال کوتاه پیدا می‌کند، کابلی پاره می‌شود، کاربر دستگاه را نادرست استفاده می‌کند. به همین دلیل استانداردها نه‌تنها عملکرد عادی بلکه شرایط خطای منفرد را نیز آزمون می‌کنند. جمله "دستگاه درست کار می‌کند" در این حوزه مدرک محسوب نمی‌شود؛ مدرک این است که دستگاه حتی در صورت خرابی نیز ایمن بماند.

این ارزیابی سه لایه را با هم بررسی می‌کند. در لایه ساختاری، فاصله‌های عایقی (مسیر نشتی و فاصله هوایی)، موانع حفاظتی، پیوستگی اتصال زمین، استحکام محفظه و انتخاب قطعات بررسی می‌شود — این لایه عمدتاً موضوع بازرسی و اندازه‌گیری است تا آزمون. در لایه الکتریکی، استحکام دی‌الکتریک، جریان نشتی، مقاومت عایقی و رفتار در شرایط خطا اندازه‌گیری می‌شود. در لایه حرارتی، افزایش دما در کارکرد عادی و غیرعادی پایش می‌شود؛ قطعه‌ای که بیش‌ازحد گرم می‌شود هم خطر آتش‌سوزی و هم خطر شکست عایق است.

اینکه کدام استاندارد اعمال می‌شود بر اساس ماهیت محصول تعیین می‌شود و این تصمیم بر کل نتیجه اثر می‌گذارد. لوازم خانگی تحت سری IEC 60335، محصولات فناوری اطلاعات و صوتی/تصویری تحت IEC 62368-1، تجهیزات اندازه‌گیری و آزمایشگاهی تحت IEC 61010-1 و تجهیزات پزشکی تحت IEC 60601-1 قرار می‌گیرند. گزارشی که طبق استاندارد نادرست تهیه شده باشد، حتی اگر اندازه‌گیری‌های آن درست باشد، در پرونده پذیرفته نمی‌شود.

مطابقت قطعات در این حوزه اغلب نادیده گرفته می‌شود. ایمنی دستگاه به مطابقت ترانسفورماتور، اپتوکوپلر، فیوز، کلید و منبع تغذیه مورداستفاده وابسته است. فهرست قطعات بحرانی و وضعیت گواهی هر یک بخشی از پرونده فنی است؛ تغییر قطعه ارزیابی ایمنی را دوباره باز می‌کند.