آزمون‌های عملکرد

آزمون‌های عملکرد اندازه می‌گیرند که آیا محصول واقعاً کاری را که ادعا می‌کند انجام می‌دهد یا نه. این‌ها به پرسشی متفاوت از آزمون‌های ایمنی پاسخ می‌دهند: پرسش واقعی اینجا «آیا آسیب می‌رساند» نیست بلکه «آیا آنچه می‌گوید انجام می‌دهد» است.

این رده از نظر تجاری حساس‌ترین است، زیرا نتیجه‌اش مستقیماً روی برچسب و در ادعاهای بازاریابی درج می‌شود: رده انرژی، ظرفیت، بازده، قدرت مکش، ظرفیت سرمایش، عمر چرخه، برد. اظهارنامه عملکرد نادرست یا بدون پشتوانه ریسک اقدام قانونی تحت نظارت بازار و قانون مصرف‌کننده هر دو را به همراه دارد.

دشواری مشترک این اندازه‌گیری‌ها این است که عملکرد به شرایط بستگی دارد. ظرفیت کولر با دمای بیرون، ظرفیت باتری با نرخ تخلیه، مکش جاروبرقی با میزان پرشدن کیسه تغییر می‌کند. بنابراین استانداردهای عملکرد ابتدا یک شرط مرجع تعریف می‌کنند و سپس اندازه‌گیری را توصیف می‌کنند؛ مقدار عملکرد بدون ذکر شرایط قابل مقایسه نیست.

مقادیر فصلی و چرخه‌ای شکل تکامل‌یافته این منطق است. از آنجا که بازده اندازه‌گیری‌شده در یک نقطه نماینده استفاده واقعی نیست، مقادیر اندازه‌گیری‌شده تحت شرایط مختلف وزن‌دهی و به یک رقم فصلی تبدیل می‌شوند. رژیم‌های طراحی سبز و برچسب انرژی از این مقادیر استفاده می‌کنند.

عملکرد و دوام رده‌های جداگانه‌اند و هر دو لازم‌اند: محصولی ممکن است عملکرد روز اول را بدهد و شش ماه بعد آن را از دست بدهد. بنابراین برخی رژیم‌ها اندازه‌گیری عملکرد پس از پیرسازی را نیز الزامی می‌کنند.