آزمون‌های عملکردی

تست عملکرد تأیید می کند که یک محصول عملکردهایی را که برای آن طراحی شده است انجام می دهد. با تست عملکرد متفاوت است: عملکرد "چقدر خوب" را اندازه گیری می کند، عملکرد پاسخ می دهد "آیا کار می کند".

دسته بندی با توجه به نوع محصول اشکال بسیار متفاوتی دارد. در یک واحد کنترل تأیید می شود که همه ترکیب های ورودی-خروجی به درستی پاسخ می دهند. در یک دستگاه خانگی که همه برنامه ها و حالت ها کار می کنند. در یک دستگاه پزشکی که عملکردهای هشدار و ایمنی فعال می شود. در نرم افزاری که الزامات آن برآورده شده باشد.

تأیید عملکردی نیز در تست های محیطی اجرا می شود، و اینجاست که مقدار واقعی آن ظاهر می شود. نگه داشتن یک محصول در یک محفظه دما و سپس روشن کردن آن تنها آسیب دائمی را نشان می دهد. اگر محصول در حین آزمایش کار و نظارت شود، اختلالات عملکردی متناوب مشاهده می شود. نقص هایی از این نوع بیشترین شکایت را در این زمینه ایجاد می کند.

معیار پذیرش در این دسته از سازنده است. یک استاندارد نمی داند کدام یک از عملکردهای یک محصول حیاتی است. سازنده تعریف می کند که از دست دادن عملکرد غیرقابل قبول است. در دستگاه های پزشکی این تعریف یک الزام رسمی تحت نام "عملکرد ضروری" است.

خطای استفاده یک محور جداگانه است: اگر یک تابع از نظر فنی کار کند اما کاربر آن را اشتباه درک کند، نتیجه همچنان یک شکست است. ارزیابی قابلیت استفاده به این سوال می پردازد و برای دستگاه های پزشکی اجباری است.