آزمون‌های دوام

آزمون‌های دوام به‌صورت شتاب‌یافته بارهای تکراری را که محصول در طول عمر خود با آن مواجه می‌شود پیش می‌کشد و نشان می‌دهد چقدر دوام می‌آورد. این رده یک خانواده روش واحد نیست بلکه نوعی پرسش است: آیا محصول دوره استفاده موردانتظار خود را کامل می‌کند؟

این پرسش از چندین خانواده تغذیه می‌شود: خستگی مکانیکی، ارتعاش، چرخه دما، خوردگی، پیرسازی UV، سایش و چرخه‌های استفاده (باز و بسته شدن، فشردن، چرخاندن). برای یک قفل درب، تعداد چرخه تعیین‌کننده است؛ برای یک قطعه بیرونی UV و خوردگی؛ برای یک برد الکترونیکی چرخه دما.

مهم‌ترین مفهوم این رده تسریع است و پرغلط‌فهم‌ترین آن هم همین است. تسریع با اعمال استفاده واقعی در شدت یا فرکانس بالاتر مدت را کوتاه می‌کند. اما تسریع فقط تا زمانی معتبر است که مکانیزم خرابی تغییر نکند: اگر افزایش بیش‌ازحد دما مسیر تخریب متفاوتی در ماده باز کند، آزمون نه عمر واقعی بلکه عمر تحت شرایط آزمایشگاهی را اندازه می‌گیرد.

بنابراین نتیجه آزمون دوام به‌تنهایی پیش‌بینی عمر نمی‌دهد. اینکه مکانیزمی که در کابین ۱۰۰۰ چرخه دوام می‌آورد چند سال در میدان دوام می‌آورد با تقسیم تعداد چرخه بر فرکانس واقعی استفاده به دست نمی‌آید؛ الگوی استفاده، محیط و نگهداری نیز دخیل‌اند.

ارزش واقعی نتیجه در مقایسه است: دو طراحی، دو تأمین‌کننده یا دو ماده در همان آزمون رتبه‌بندی می‌شوند. این اطلاعات برای تصمیمات طراحی و تصمیمات دوره ضمانت کافی است.