آزمون‌های اسباب‌بازی

آزمون‌های اسباب‌بازی نشان می‌دهند که محصول برای استفاده کودکان ایمن است. آنچه این خانواده را متمایز می‌کند این است که خطر بر اساس کاربر تعریف می‌شود: همان محصول ممکن است برای کودک زیر ۳۶ ماه خطرناک و برای کودک بزرگ‌تر ایمن باشد. بنابراین نشانه‌گذاری سن یک ترجیح بازاریابی نیست بلکه تصمیمی فنی است که تعیین می‌کند کدام الزامات اعمال می‌شوند و در پرونده فنی توجیه می‌شود.

در مرکز این حوزه خطر خفگی قرار دارد. کودکان زیر ۳۶ ماه اشیا را در دهان می‌گذارند؛ قطعه‌ای که جدا می‌شود یا از ابتدا کوچک است می‌تواند راه هوایی را مسدود کند. ارزیابی با استوانه قطعات کوچک معیار اساسی این گروه است و آزمون‌ها بررسی می‌کنند که آیا قطعه پس از استفاده و سوءاستفاده جدا می‌شود یا خیر.

منطق آزمون‌ها این نیست که اسباب‌بازی نباید بشکند، بلکه این است که شکستن نباید پیامد خطرناکی ایجاد کند. کودک اسباب‌بازی را می‌اندازد، می‌کشد، گاز می‌زند و روی آن می‌ایستد. بنابراین آزمون‌های سقوط، کشش، فشار، گشتاور، ضربه و واژگونی اعمال می‌شود و سپس وضعیت جدید حاصل ارزیابی می‌شود: آیا قطعه جداشده یک قطعه کوچک است؟ آیا سطح شکسته لبه تیزی برجای گذاشته است؟ آیا مکانیسم داخلی قابل دسترسی شده است؟

در محور شیمیایی، مهاجرت اهمیت دارد. آنچه در اسباب‌بازی اندازه‌گیری می‌شود این نیست که ماده چقدر عنصر دارد بلکه چقدر از آن تحت شرایط شبیه‌سازی‌شده دهان حل و منتقل می‌شود. مواد به سه رده تقسیم می‌شوند (پودر خشک و ترد، مایع یا چسبناک، قابل خراشیدن) و برای هر رده حدود متفاوتی اعمال می‌شود؛ مقدار ماده‌ای که کودک می‌تواند ببلعد بسته به رده متفاوت است.

قابلیت اشتعال محور سوم است و به‌ویژه در لباس، چادر و اسباب‌بازی‌های پارچه‌ای پرزدار حیاتی است: سرعت گسترش شعله روی سطح اندازه‌گیری می‌شود.

اسباب‌بازی‌های الکتریکی و باتری‌دار حوزه‌های اضافی می‌آورند: EN 62115 برای ایمنی الکتریکی، استانداردهای مربوط به باتری و الزامات مقررات باتری. برای اسباب‌بازی‌های حاوی باتری سکه‌ای، غیرقابل‌بازشدن ساختن محفظه باتری توسط کودک به الزامی جداگانه تبدیل شده است - بلعیدن باتری سکه‌ای عامل آسیب جدی است.

سطح صدا موردی است که اغلب نادیده گرفته می‌شود. در اسباب‌بازی‌های استفاده‌شده نزدیک گوش (تلفن اسباب‌بازی، جغجغه، اسباب‌بازی ترقه‌ای) فشار صوت محدود می‌شود؛ خطر آسیب شنوایی ارزیابی می‌شود.

رژیم‌های بازار متفاوت‌اند و جایگزین یکدیگر نمی‌شوند: بخشنامه ایمنی اسباب‌بازی و نشان CE در اروپا، و در ایالات متحده CPSIA همراه با ASTM F963 الزامی و گواهی آزمایشگاه شخص ثالث (CPC). ایالات متحده همچنین به محتوای کل سرب نگاه می‌کند در حالی که اروپا به مهاجرت نگاه می‌کند؛ این دو رویکرد می‌توانند نتایج متفاوتی تولید کنند.