Θερμικές δοκιμές

Η θερμική δοκιμή μετρά τη σχέση των υλικών και των προϊόντων με τη θερμότητα: πόση θερμότητα μεταδίδουν, σε ποια θερμοκρασία αλλάζουν, πόσο διαστέλλονται όταν θερμαίνονται, πόση θερμότητα αποθηκεύουν;

Η κατηγορία εξυπηρετεί τρεις διαφορετικούς σκοπούς. Για την απόδοση της ΜΟΝΩΣΗΣ, μετρώνται η θερμική αγωγιμότητα και η θερμική αντίσταση. Αυτές οι τιμές μπαίνουν στη δήλωση απόδοσης για τα δομικά προϊόντα και στον υπολογισμό της ενέργειας για το κτίριο. Για την ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΥΛΙΚΟΥ, χρησιμοποιείται θερμική ανάλυση (DSC, TGA, DMA). Οι θερμοκρασίες μετάβασης και η συμπεριφορά αποσύνθεσης είναι το δακτυλικό αποτύπωμα του υλικού. Για το DESIGN INPUT προσδιορίζεται ο συντελεστής διαστολής και η ειδική θερμοχωρητικότητα.

Η θερμική ανάλυση είναι ένα ιδιαίτερα ισχυρό εργαλείο αναγνώρισης. Η θερμοκρασία μετάπτωσης υάλου, η συμπεριφορά τήξης, ο βαθμός κρυσταλλικότητας και η περιεκτικότητα σε πληρωτικό ενός πολυμερούς μπορούν να διαβαστούν από ένα μόνο ζεύγος DSC/TGA. Επομένως, είναι μια από τις πρώτες μεθόδους που χρησιμοποιούνται όταν αλλάζει ένας προμηθευτής ή όταν υπάρχει αμφιβολία για ένα υλικό.

Ο ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗΣ ΕΠΕΚΤΑΣΗ είναι μια κρίσιμη παράμετρος στην ηλεκτρονική και τη σύνθετη σχεδίαση. Όταν ενώνονται υλικά με διαφορετικούς συντελεστές διαστολής, μια αλλαγή στη θερμοκρασία προκαλεί τάση στον σύνδεσμο. Οι ρωγμές συγκόλλησης και η αποκόλληση προκύπτουν σε μεγάλο βαθμό από αυτήν την αναντιστοιχία.

Οι ισχυρισμοί αντοχής στη θερμοκρασία πρέπει να διαβάζονται προσεκτικά. Η θερμοκρασία εκτροπής θερμότητας και το σημείο αποσκλήρυνσης Vicat ΔΕΝ είναι ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΕΣ ΣΕΡΒΙΣ. είναι πρόχειροι δείκτες που μετρώνται κάτω από ένα καθορισμένο φορτίο. Το εάν ένα υλικό μπορεί να φέρει φορτίο για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια δεδομένη θερμοκρασία απαιτεί ξεχωριστή εκτίμηση.