Φυσικές δοκιμές

Οι φυσικές δοκιμές προσδιορίζουν τις μετρήσιμες φυσικές ιδιότητες ενός υλικού ή προϊόντος: διαστάσεις, μάζα, πυκνότητα, σκληρότητα, διαπερατότητα, τραχύτητα επιφάνειας, χρώμα και οπτικές ιδιότητες. Αφορούν όχι τη χημική σύσταση αλλά τη ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ και τη μετρήσιμη κατάσταση του υλικού.

Αυτή η κατηγορία δεν είναι οικογένεια μεθόδων αλλά τύπος ερωτήματος και αντλεί από πολλές οικογένειες: εδώ συγκλίνουν οι φυσικές μετρήσεις των μηχανικών δοκιμών, των δοκιμών πλαστικού και ελαστικού, των υφασμάτων, των δομικών υλικών και της συσκευασίας. Η ίδια μέτρηση πυκνότητας γίνεται με διαφορετικά πρότυπα σε πλαστικό, σκυρόδεμα και υφάσματα.

Το κοινό χαρακτηριστικό των φυσικών μετρήσεων είναι ότι το αποτέλεσμα συνδέεται στενά με τις ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕΤΡΗΣΗΣ. Η θερμοκρασία, η σχετική υγρασία, ο χρόνος εγκλιματισμού και ο ρυθμός μέτρησης αλλάζουν το αποτέλεσμα· πολλά πρότυπα φυσικών δοκιμών ορίζουν επομένως πρώτα το περιβάλλον εγκλιματισμού και μετά περιγράφουν τη μέτρηση. Ένα φυσικό αποτέλεσμα χωρίς δηλωμένο εγκλιματισμό δεν είναι συγκρίσιμο.

Το δεύτερο κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι τα αποτελέσματα συνήθως καταγράφονται σε δελτίο δεδομένων και όχι έναντι ενός ΕΥΡΟΥΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ. Η πυκνότητα ή η σκληρότητα από μόνες τους δεν δηλώνουν συμμόρφωση/μη συμμόρφωση· το πρότυπο προϊόντος ή η προδιαγραφή προμήθειας καθορίζει σε ποιο εύρος πρέπει να βρίσκονται αυτές οι τιμές.

Οι διαστασιολογικές μετρήσεις είναι το πιο ρουτινιάρικο μέρος αυτής της κατηγορίας, αλλά και αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη διαφωνία. Εάν η αβεβαιότητα μέτρησης είναι κοντά στο εύρος ανοχής, η απόφαση συμμόρφωσης εξαρτάται από αυτή την αβεβαιότητα· για κρίσιμες διαστάσεις, η αβεβαιότητα μέτρησης και ο κανόνας απόφασης πρέπει επομένως να εμφανίζονται στην αναφορά.