IEC 62321-8

Kimyasal deneyler, bir malzemede hangi maddelerin bulunduğunu ve derişimlerini belirler. Bu ailenin çıktısı çoğunlukla bir KISITLAMA karşısında değerlendirilir: madde yasaklı mı, limitin altında mı, bildirilmesi gerekiyor mu?

Alanın en belirleyici özelliği kısıtlamaların HIZLA DEĞİŞMESİDİR. REACH Ek XVII listesi düzenli olarak genişler, SVHC aday listesi altı ayda bir güncellenir, RoHS madde listesi yeni kalemler alır, POP tüzüğü kapsamı genişler ve marka kısıtlı madde listeleri yılda birkaç kez revize edilir. Bu yüzden bir kimyasal rapor okunurken hangi liste sürümüne göre değerlendirildiği belirtilmelidir; iki yıl önce alınmış bir rapor bugünün listesi karşısında eksik kalabilir.

Yöntemler analitin türüne göre ayrışır. Element analizi için ICP-OES, ICP-MS, AAS ve XRF; organik bileşikler için GC-MS, HPLC ve LC-MS/MS; yapısal tanımlama için FTIR ve Raman; termal karakterizasyon için DSC ve TGA kullanılır.

XRF alanda özel bir yere sahiptir ve sık yanlış kullanılır. Hızlı, tahribatsız ve saha kullanımına uygun olduğu için ön eleme aracı olarak çok değerlidir: bir üründe kurşun ya da brom var mı sorusunu dakikalar içinde yanıtlar. Ancak XRF bir ELEMENT tarama yöntemidir, bileşik ayırt etmez. Bromun varlığını görür ama o bromun kısıtlı bir alev geciktirici mi yoksa izinli bir bileşik mi olduğunu söylemez. Kesin karar için ıslak kimya ile doğrulama gerekir.

Numune hazırlığı sonucun görünmeyen yarısıdır. Çok bileşenli bir ürün — örneğin bir elektronik kart ya da bir ayakkabı — homojen bir numune değildir; her bileşen ayrı ayrı ayrıştırılıp analiz edilmelidir. RoHS değerlendirmesinde bu ayrıştırma "homojen malzeme" seviyesine kadar iner ve limitler o seviyede uygulanır. Bütün ürünü öğütüp analiz etmek, kısıtlı maddeyi seyrelterek gizler.

Tespit sınırı ve ölçüm belirsizliği alanda karar kalitesini belirler. Bir limitin hemen altında çıkan sonuç, belirsizlik dikkate alındığında limitin üstünde olabilir. Bu yüzden akredite raporlar belirsizliği beyan eder ve uygunluk kararında karar kuralı (decision rule) uygulanır.

Beyan yükümlülükleri analizin ötesine geçer. SVHC bildirimi, tedarik zinciri bilgilendirmesi ve ürün bileşim beyanları çoğu zaman analizle değil tedarikçi verisiyle kurulur; analiz bu verinin doğrulanmasında kullanılır. Tam bir uygunluk dosyası ikisini birleştirir.