Hindistan'da genişletilmiş gerçeklik (XR) ürünlerinde BIS uygulama rehberi yayımlandı

Genişletilmiş gerçeklik (XR) ürünleri — sanal ve artırılmış gerçeklik başlıkları — birden fazla mevcut kategorinin kesişiminde duruyor: bilgi teknolojisi ekipmanı, telsiz cihazı, batarya taşıyan taşınabilir ürün ve ekran.

Bu kesişim, kapsam sorusunu zorlaştıran şey. Bir uygulama rehberinin yayımlanması tam olarak bu belirsizliği gidermeye yarar: ürünün hangi standarda göre değerlendirileceğini ve hangi tescil yolunun izleneceğini netleştirir.

Hindistan'ın zorunlu tescil şemasında (CRS) testler BIS tarafından tanınan Hindistan'daki laboratuvarlarda yapılır ve tescil ürün ile fabrika bazında verilir. XR ürünlerinde bu, birden fazla standart için ayrı test dizisi anlamına gelebilir.

Telsiz arayüzü taşıyan ürünlerde ayrıca spektrum tarafındaki izinler devreye girer; bunlar BIS tescilinden ayrı bir süreçtir ve paralel yürütülmesi gerekir. İkisini sıralı planlamak takvimi gereksiz uzatır.

Ürünün hangi kategorilere düştüğünü rehber metnine göre yazılı olarak belirlemek. Sınır durumda gerekçeyi kayda geçirmek, sonraki başvurularda aynı tartışmayı tekrar etmeyi önler.

Model listesini ve ürün ailesi tanımını baştan geniş kurmak. Sonradan model eklemek her defasında yeni bir işlem demek.

Laboratuvar sırasını uygulama tarihinden geriye doğru planlamak. Yeni kapsama alınan kategorilerde başvuru yoğunluğu uygulama tarihine yaklaştıkça artıyor.

Hindistan'ın zorunlu tescil düzeni kapsamını ürün kategorileri hâlinde genişletiyor ve genişleme yıllardır sürüyor. Bir kategori kapsama alındığında tipik olarak bir geçiş süresi tanımlanır; süre sonunda tescilsiz ürünün ithalatı ve satışı durur.

Yeni bir kategori için en zor soru genellikle teknik gereklilik değil KAPSAM SINIRIDIR: bir ürün hangi kategoriye düşüyor? Başlık monte bir görüntü cihazı, bir ekran ürünü mü, bir bilgi teknolojisi ürünü mü, yoksa kendi kategorisi mi? Uygulama rehberleri tam bu soruyu yanıtlamak için yayımlanır.

Sınır durumlarda kararın gerekçesiyle birlikte yazılı kayda geçirilmesi, sonraki denetimde en çok işe yarayan belgedir; sözlü teyide dayanan kapsam kararları sonradan savunulamıyor.

Bu düzende belirleyici kısıt deneyin ÜLKE İÇİNDE yapılma zorunluluğudur: numune Hindistan'a gönderilir ve tanınmış bir laboratuvarda ulusal standarda göre test edilir. Yabancı raporların kabulü kural olarak yoktur.

Numune gönderimi kendi başına bir iş kalemidir: gümrük süreci, numune sayısı ve laboratuvar sırası toplam takvimin büyük bölümünü oluşturur. Numunenin eksik ya da yanlış yapılandırma ile gönderilmesi sıranın kaybedilmesine yol açar.

Başvuru ülkede yerleşik bir taraf üzerinden yapılır; yabancı üretici için yetkili temsilci ataması gerekir ve tescil o taraf üzerinden yürür.

Ulusal standartlar uluslararası standartlara dayanır ama birebir aynı değildir. Sapmalar iklim koşullarından, şebeke özelliklerinden ve ulusal tercihlerden doğar; ek deneyler ya da farklı koşullar getirebilir.

Bu yüzden elde uluslararası standarda göre alınmış bir rapor bulunması işi kolaylaştırır ama tamamlamaz: sapmaların kapsanıp kapsanmadığı madde madde karşılaştırılır.

Görüntüleme ve ses içeren ürünlerde ek olarak güvenlik ve elektromanyetik uyumluluk tarafındaki gereklilikler ayrı yürür; tek bir tescil bütün gereklilikleri kapsamaz.