Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ASTM B117 και ISO 9227;

Όταν ζητείται δοκιμή αλατονέφωσης, στην προδιαγραφή εμφανίζεται συνήθως ένα από τα δύο ονόματα: ASTM B117 ή ISO 9227. Και τα δύο ορίζουν δοκιμές θαλάμου που εξετάζουν την επιταχυνόμενη διαβρωτική συμπεριφορά επικαλυμμένων και μεταλλικών επιφανειών σε αλατούχο ομίχλη. Η άγνοια της διαφοράς οδηγεί στην απόρριψη από τον πελάτη μιας σωστά εκτελεσμένης δοκιμής.

Τι κάνουν και τα δύο;

Και τα δύο πρότυπα ορίζουν την έκθεση του δοκιμίου σε ομίχλη αλατούχου διαλύματος σε κλειστό θάλαμο, τον έλεγχο των συνθηκών του θαλάμου και την επιθεώρηση σε καθορισμένα διαστήματα. Το αποτέλεσμα δεν είναι πρόβλεψη διάρκειας ζωής· χρησιμεύει για τη σύγκριση διαφορετικών συστημάτων επικάλυψης υπό τις ίδιες συνθήκες και την παρακολούθηση της συνέπειας της παραγωγής.

Η θεμελιώδης διάκριση

Ποιο πρέπει να ζητήσω;

• Εάν η προδιαγραφή του πελάτη κατονομάζει ένα πρότυπο, δεν υπάρχει συζήτηση: εφαρμόζεται εκείνο το πρότυπο.
• Εάν η αγορά-στόχος είναι οι ΗΠΑ και η αλυσίδα εφοδιασμού λειτουργεί με τη γλώσσα ASTM, αναμένεται το ASTM B117.
• Εάν πρέπει να αποδειχθεί η συμμόρφωση με πρότυπο προϊόντος προέλευσης ΕΕ, ζητείται συχνότερα το ISO 9227.
• Εάν απαιτείται παραλλαγή οξικού οξέος ή επιταχυνόμενη με χαλκό, το ISO 9227 καλύπτει άμεσα αυτές τις μεθόδους.
• Στην αυτοκινητοβιομηχανία, συχνά κανένα από τα δύο δεν επαρκεί: απαιτούνται προδιαγραφές κυκλικής διάβρωσης όπως VDA 233-102 ή SAE J2334.

Ένα συνηθισμένο λάθος: η σύγκριση αποτελεσμάτων

Οι μέθοδοι ουδέτερης αλατονέφωσης των ASTM B117 και ISO 9227 είναι κοντινές μεταξύ τους αλλά διαφέρουν στις λεπτομέρειες προετοιμασίας διαλύματος, ελέγχου pH και αναφοράς. Η άμεση σύγκριση δύο αποτελεσμάτων που προέκυψαν με διαφορετικά πρότυπα είναι παραπλανητική. Εάν πρόκειται να γίνει σύγκριση σε αλλαγή προμηθευτή, πρέπει να χρησιμοποιηθεί το ίδιο πρότυπο, η ίδια διάρκεια και η ίδια μέθοδος προετοιμασίας δοκιμίου.

Η διαφορά μεταξύ σταθερής αλατονέφωσης και κυκλικής διάβρωσης

Και τα δύο πρότυπα ορίζουν έκθεση σταθερών συνθηκών: ο θάλαμος παράγει ομίχλη συνεχώς. Στο πραγματικό περιβάλλον, η ύγρανση και η ξήρανση εναλλάσσονται. Για τον λόγο αυτό, ιδίως στην αυτοκινητοβιομηχανία, προτιμώνται οι προδιαγραφές κυκλικής διάβρωσης με κύκλους υγρού-ξηρού αντί της σταθερής αλατονέφωσης. Η σταθερή δοκιμή παραμένει πολύτιμη αλλά η σχέση της με το πεδίο είναι ασθενέστερη.

Γιατί η έκθεση δεν αναφέρει «πέρασε/απέτυχε»;

Μια έκθεση αλατονέφωσης δεν αποτελεί απόφαση συμμόρφωσης αλλά ΑΡΧΕΙΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗΣ, και η άγνοια αυτού οδηγεί σε λανθασμένη ανάγνωση της έκθεσης. Το εργαστήριο καταγράφει τις συνθήκες του θαλάμου, τη διάρκεια έκθεσης και τα ευρήματα των επιθεωρήσεων που πραγματοποιήθηκαν στα καθορισμένα διαστήματα: υπάρχει φούσκωμα στην επιφάνεια, έχει προχωρήσει η διάβρωση από την εγχάραξη, είναι ορατή κόκκινη σκουριά στο βασικό μέταλλο. Το κείμενο που αποφασίζει αν αυτά τα ευρήματα είναι αποδεκτά είναι η προδιαγραφή προϊόντος.

Για τον λόγο αυτό, κατά την υποβολή αιτήματος αλατονέφωσης πρέπει να αναγράφονται μαζί τρεις πληροφορίες: το πρότυπο που θα εφαρμοστεί, η διάρκεια έκθεσης και το κριτήριο αποδοχής. Όταν λείπει ένα από τα τρία, το εργαστήριο εκτελεί τη δοκιμή αλλά η έκθεση δεν μπορεί να αξιολογηθεί από τον πελάτη· η διαδικασία επιστρέφει με έναν δεύτερο γύρο αλληλογραφίας.

Σε ποια βάση γίνεται η αξιολόγηση;

Η βαθμολόγηση των ευρημάτων διάβρωσης αποτελεί αντικείμενο ξεχωριστών προτύπων και δεν εμφανίζεται εντός του προτύπου αλατονέφωσης. Χρησιμοποιείται ξεχωριστή σειρά προτύπων για τη βαθμολόγηση φουσκάλας, ρωγμών, αποφλοίωσης και σκουριάς σε επικαλυμμένες επιφάνειες· η μέτρηση της προόδου από εγχάραξη σε συστήματα βαφής έχει τη δική της μέθοδο. Εάν η προδιαγραφή αναφέρει «480 ώρες κατά ISO 9227» χωρίς να κατονομάζει το πρότυπο βαθμολόγησης, τα δύο μέρη μπορούν να δουν το ίδιο δοκίμιο και να καταγράψουν διαφορετικά αποτελέσματα.

Η προετοιμασία του δοκιμίου μεταβάλλει άμεσα το αποτέλεσμα

• Οι κομμένες ακμές είναι το πρώτο σημείο όπου ξεκινά η διάβρωση· το αν η ακμή θα καλυφθεί ή όχι πρέπει να αναγράφεται στην προδιαγραφή, διαφορετικά δύο εργαστήρια θα δώσουν διαφορετικά αποτελέσματα.
• Η γωνία κλίσης του δοκιμίου εντός του θαλάμου ορίζεται στο πρότυπο και επηρεάζει τη συσσώρευση ομίχλης· διαφορετική γωνία σημαίνει διαφορετική έκθεση.
• Εάν το πάχος επικάλυψης δεν μετρηθεί και καταγραφεί πριν από τη δοκιμή, δεν μπορεί να διακριθεί αν ένα κακό αποτέλεσμα προέρχεται από ανεπαρκή επικάλυψη ή από το ίδιο το σύστημα.
• Πρέπει να καθοριστεί πόσα δοκίμια λαμβάνονται από τον ίδιο πίνακα και πώς θα συνδυαστούν τα αποτελέσματα· μια απόφαση που βασίζεται σε ένα μόνο δοκίμιο είναι στατιστικά αδύναμη.
• Η μέθοδος καθαρισμού επιφάνειας πριν από τη δοκιμή επηρεάζει το αποτέλεσμα· τα υπολείμματα λαδιού μπορούν να συμπεριφερθούν ως προστατευτική μεμβράνη και να βελτιώσουν το αποτέλεσμα.

Μπορεί το αποτέλεσμα να μετατραπεί σε διάρκεια ζωής πεδίου;

Δεν μπορεί, και αυτή είναι η πιο διαδεδομένη λανθασμένη πεποίθηση στον τομέα. Πίνακες μετατροπής του τύπου «1.000 ώρες αλατονέφωσης = 10 χρόνια διάρκειας ζωής πεδίου» δεν προέρχονται από κανένα πρότυπο. Ένα σταθερό περιβάλλον αλατονέφωσης δεν μιμείται την πραγματική ατμόσφαιρα: στο πραγματικό περιβάλλον η ύγρανση και η ξήρανση εναλλάσσονται, η σύσταση των ρύπων διαφέρει, και υπάρχει έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία και διακύμανση θερμοκρασίας. Η έγκυρη χρήση της δοκιμής είναι η ΣΥΓΚΡΙΣΗ: δείχνει ποιο από δύο συστήματα επικάλυψης είναι πιο ανθεκτικό και αν η παραγωγή παραμένει συνεπής από παρτίδα σε παρτίδα.