Δοκιμές διάβρωσης

Οι δοκιμές διάβρωσης αξιολογούν υπό επιταχυνόμενες συνθήκες πόσο διαρκούν μέταλλα και επικαλύψεις σε διαβρωτικό περιβάλλον. Η οικογένεια περιλαμβάνει δύο προσεγγίσεις, και η διαφορά μεταξύ τους είναι η σημαντικότερη γνώση του τομέα: δοκιμές σταθερών συνθηκών και κυκλικές δοκιμές.

Ο ψεκασμός άλατος σταθερών συνθηκών (ASTM B117, ISO 9227) διατηρεί το ίδιο περιβάλλον στον θάλαμο καθ' όλη τη διάρκεια: την ίδια συγκέντρωση άλατος, την ίδια θερμοκρασία, μια συνεχώς υγρή επιφάνεια. Η δύναμη αυτής της προσέγγισης είναι η ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΜΟΤΗΤΑ της· επειδή οι συνθήκες είναι αυστηρά καθορισμένες, τα αποτελέσματα διαφορετικών εργαστηρίων βγαίνουν κοντά μεταξύ τους. Αυτή είναι ακριβώς η ιδιότητα που επιθυμείται κατά την παρακολούθηση της συνέπειας παραγωγής και τη σύγκριση προμηθευτών.

Όμως η πραγματική ατμόσφαιρα δεν είναι σταθερή. Μια επιφάνεια βρέχεται, στεγνώνει, θερμαίνεται, ψύχεται, δέχεται UV και λερώνεται. Ο κύκλος υγρού-ξηρού αλλάζει τον μηχανισμό διάβρωσης: κατά το στέγνωμα το αλάτι συμπυκνώνεται, η πρόσβαση οξυγόνου αυξάνεται και η διάβρωση επιταχύνεται. Η μορφή ζημιάς σε μια συνεχώς υγρή επιφάνεια διαφέρει από αυτήν σε μια κυκλικά βρεγμένη.

Οι κυκλικές δοκιμές (SAE J2334, VDA 233-102, ASTM G85, ISO 16701) μιμούνται αυτή τη μεταβλητότητα και δίνουν αποτελέσματα πιο κοντά στα πρότυπα ζημιάς που παρατηρούνται στο πεδίο. Ο κλάδος αυτοκινήτων έχει σε μεγάλο βαθμό μεταβεί σε αυτήν την προσέγγιση. Η πρακτική συνέπεια είναι η εξής: οι ίδιες δύο επικαλύψεις μπορεί να ΚΑΤΑΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ σε σταθερές και κυκλικές δοκιμές· η δοκιμή που εφαρμόστηκε καθορίζει το αποτέλεσμα.

Καμία δοκιμή σε αυτήν την οικογένεια δεν ορίζει διάρκεια ή κριτήριο αποδοχής. Πόσες ώρες εφαρμόζεται και ποιο επίπεδο ζημιάς είναι αποδεκτό προέρχονται από το πρότυπο προϊόντος ή την προδιαγραφή πελάτη. Οι κλίμακες αξιολόγησης ορίζονται σε ξεχωριστά πρότυπα: διαφορετικές κλίμακες χρησιμοποιούνται για τον βαθμό σκουριάς, τον σχηματισμό φυσαλίδων, τη διάδοση από χάραξη και την απώλεια πρόσφυσης.

Η ζημιά που αναζητείται ποικίλλει ανάλογα με τον τύπο επικάλυψης. Στις μεταλλικές επικαλύψεις, η λευκή σκουριά (διάβρωση της ίδιας της επικάλυψης) και η κόκκινη σκουριά (διάβρωση που φτάνει στο βασικό μέταλλο) αναφέρονται ξεχωριστά, και οι προδιαγραφές συνήθως δίνουν ξεχωριστή διάρκεια για καθεμία. Σε βαμμένες επιφάνειες, κυριαρχούν η διάδοση από χάραξη και ο σχηματισμός φυσαλίδων.

Οι ηλεκτροχημικές μέθοδοι αποτελούν ξεχωριστό σώμα εργασίας και απαντούν σε διαφορετικό ερώτημα. Η δυναμοδυναμική πόλωση, η φασματοσκοπία ηλεκτροχημικής εμπέδησης και οι μετρήσεις δυναμικού βελονισμού αποκαλύπτουν τον ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ και τον ρυθμό διάβρωσης εντός ωρών· οι δοκιμές θαλάμου δίνουν το αποτέλεσμα οπτικά μέσα σε εβδομάδες. Τα δύο είναι συμπληρωματικά και όχι εναλλακτικά.

Οι ανοξείδωτοι χάλυβες έχουν ένα ειδικό υποσύνολο στον τομέα: οι δοκιμές βελονισμού και διάβρωσης σχισμής, καθώς και ενδοκρυσταλλικής διάβρωσης, υποδεικνύουν την ποιότητα της θερμικής κατεργασίας και την κατάσταση μετά τη συγκόλληση.