ضخامت پوشش

ضخامت پوشش چیست؟

اندازه‌گیری ضخامت پوشش اندازه‌گیری است که در آن ضخامت پوشش با روش‌های القای مغناطیسی (ISO 2178)، جریان گردابی (ISO 2360)، فلورسانس اشعه ایکس (ISO 3497)، یا مقطع متالوگرافی (ISO 1463) تعیین می‌شود.

هدف ضخامت پوشش

هدف بررسی این است که ضخامت پوشش با حداقل مقدار ارائه شده در استاندارد یا مشخصات محصول مطابقت دارد. ضخامت به طور مستقیم مقاومت در برابر خوردگی را تعیین می کند.

ضخامت پوشش بر چه محصولاتی اعمال می‌شود؟

محصولات فولادی گالوانیزه
سطوح رنگ شده و پودری
پوشش های الکترولیتی
آلومینیوم آنودایز شده

ضخامت پوشش در چه صنایعی کاربرد دارد؟

فلزفولادمعدن‌کاریماشین آلاتنفت و گاز

استانداردهای مرتبط با ضخامت پوشش

ISO 2178
ISO 2360
ISO 1463
ISO 3497
ISO 1461 (گالوانیزه گرم)

شرایط ضخامت پوشش

روش: القای مغناطیسی، جریان گردابی، XRF یا مقطع متالوگرافی
کالیبراسیون: با استانداردهای ضخامت تایید شده، روی بستر
تعداد اندازه گیری ها: تعداد معینی از اندازه‌گیری‌ها در مناطق مرجع تعریف شده در استاندارد محصول
گزارش دهی: اندازه گیری های فردی، میانگین محلی و میانگین کلی

تجهیزات ضخامت پوشش

ضخامت سنج پوشش مغناطیسی/جریان گردابی
ماژول پوشش XRF
خط آماده سازی متالوگرافی و میکروسکوپ
فویل های کالیبراسیون ضخامت تایید شده

الزامات نمونه برای ضخامت پوشش

سطح باید تمیز و خشک باشد
نوع و ضخامت بستر باید مشخص باشد
اندازه‌گیری نباید در مناطقی با اثرات انحنا یا لبه انجام شود
مناطق مرجع باید بر اساس استاندارد محصول انتخاب شوند

مدت ضخامت پوشش

اندازه گیری غیر مخرب ساعت ها طول می کشد. مقطع متالوگرافی 1-2 روز طول می کشد.

روش اجرای ضخامت پوشش

1روش و ابزار مناسب انتخاب می شود.
2دستگاه بر روی بستر کالیبره شده است.
3مناطق مرجع تعیین می شود.
4تعداد تعیین شده اندازه گیری گرفته می شود.
5میانگین های محلی و کلی محاسبه و مقایسه می شوند.

معیارهای پذیرش ضخامت پوشش

معیار پذیرش در استاندارد محصول آمده است. به عنوان مثال، ISO 1461 حداقل ضخامت پوشش محلی و متوسط را با توجه به کلاس ضخامت تعریف می کند.

ارزیابی نتایج

روش های غیر مخرب به نوع بستر، هندسه و زبری سطح حساس هستند. در صورت اختلاف، از مقطع متالوگرافی به عنوان روش مرجع استفاده می شود.

گزارش ضخامت پوشش

استاندارد و روش اعمال شده
سوابق ابزار و کالیبراسیون
مناطق مرجع
اندازه گیری ها و میانگین های فردی
عدم قطعیت اندازه گیری

اعتباربخشی

EUROLAB دارای اعتبار شناخته شده بین المللی است که از نهادهای اعتباربخشی طرف قراردادهای شناسایی چندجانبه IAF و ILAC، تحت ISO/IEC 17025 برای تست های آزمایشگاهی، ISO/IEC 17020 برای بازرسی و نظارت، و ISO/IEC 17021-1 و سیستم گواهی محصول ISO/IEC. این زنجیره تضمین می کند که گزارش ها و گواهی های صادر شده در سراسر جهان پذیرفته می شوند.

اینکه آیا این آزمون می تواند در محدوده معتبر ارائه شود به محصول شما و استاندارد اعمال شده بستگی دارد. از آنجایی که اعتبارسنجی مبتنی بر روش است، دامنه به صورت کتبی در مرحله نقل قول تأیید می شود.

محدوده و مجوزها

مقررات مرتبط

الزامات گالوانیزه ISO 1461
استانداردهای محصول

آزمون فلز و متالورژی — این حوزه آزمون چه چیزی را پوشش می‌دهد؟

بخش زیر حوزه‌ای را توصیف می‌کند که آزمون ضخامت پوشش به آن تعلق دارد؛ شرایط و معیارهای پذیرش این آزمون خاص در بخش‌های بالا آمده است. دامنه ویژه محصول شما در مرحله پیشنهاد قیمت به‌صورت مکتوب مشخص می‌شود.

آزمون‌های فلز و متالورژی، باری را که یک فلز یا اتصال جوش‌شده می‌تواند تحمل کند، نحوه شکست آن و ساختار داخلی‌اش را تعیین می‌کنند. خروجی این خانواده اغلب درباره خود محصول نیست بلکه درباره هویت ماده است: آیا فولاد واقعاً از رده اعلام‌شده است، آیا درز جوش استحکامی را که طراحی فرض کرده می‌دهد، آیا قطعه ریخته‌گری نقص داخلی غیرقابل‌قبولی دارد؟

اهمیت عملی این حوزه از این واقعیت ناشی می‌شود که یک قطعه فلزی به‌ندرت به‌تدریج از کار می‌افتد. یک قطعه پلاستیکی تغییر شکل می‌دهد، فرسوده می‌شود، ترک می‌خورد و معمولاً هشدار می‌دهد. اما درز جوش یا یک بست، اغلب بدون هشدار می‌شکند - به‌ویژه در موارد خستگی و شکست ترد. به همین دلیل، در حوزه‌هایی مانند تجهیزات تحت فشار، تجهیزات بالابر، فولاد سازه‌ای و خطوط لوله، آزمون مواد الزامی مقرراتی است نه طراحی.

این خانواده سه گروه روش را گرد هم می‌آورد و هر یک به پرسشی متفاوت پاسخ می‌دهد. آزمون‌های مکانیکی رفتار ماده تحت بار را کمّی می‌کنند. بازرسی غیرمخرب بدون آسیب به قطعه به دنبال نقص می‌گردد. متالوگرافی و تجزیه شیمیایی توضیح می‌دهند چرا ماده چنین رفتاری دارد - از طریق ساختار دانه، توزیع فاز، محتوای آخال و ترکیب آلیاژ.

معیار پذیرش این آزمون‌ها تقریباً هرگز از استاندارد آزمون نمی‌آید و این کلید درک این حوزه است. استاندارد آزمون می‌گوید اندازه‌گیری چگونه انجام شود؛ مقادیر قابل‌قبول از استاندارد محصول، رده ماده یا آیین‌نامه ساخت می‌آید. ISO 6892-1 می‌گوید آزمون کشش چگونه انجام شود؛ EN 10025 می‌گوید آن فولاد باید چند مگاپاسکال تنش تسلیم بدهد. هنگام خواندن یک گزارش، دانستن اینکه بر اساس کدام استاندارد محصول ارزیابی شده ضروری است.

نمونه‌برداری در این حوزه بخشی جدایی‌ناپذیر از نتیجه است. دو نمونه گرفته‌شده از یک ذوب ممکن است بسته به جهت و محل برداشت، مقادیر متفاوتی بدهند؛ در محصولات نورد شده، نمونه‌های موازی و عمود بر جهت نورد نتایج متفاوتی تولید می‌کنند. به همین دلیل استانداردهای محصول محل و جهت نمونه‌برداری را نیز تنظیم می‌کنند و گزارش باید این را مستند کند.

گروه‌های روش در این حوزه

تست های مکانیکی
کشش، فشار، خمش، ضربه شیاردار (شارپی)، سختی (برینل، ویکرز، راکول)، خستگی، خزش و چقرمگی شکست. این‌ها رفتار ماده تحت بار را به‌صورت عددی می‌دهند.
بازرسی غیرمخرب
پرتونگاری، بازرسی فراصوتی، مایع نافذ، ذرات مغناطیسی و بازرسی چشمی. بدون آسیب به قطعه به دنبال نقص‌های سطحی و داخلی می‌گردد و گامی ضروری در ساخت جوشی است.
متالوگرافی
آماده‌سازی نمونه، اچ‌کاری و بررسی میکروسکوپی. اندازه دانه، توزیع فاز، محتوای آخال، عمق کربن‌دهی و منطقه متأثر از حرارت جوش ارزیابی می‌شود.
تجزیه شیمیایی
ترکیب آلیاژ با طیف‌سنجی نشری نوری و شیمی تر تأیید می‌شود؛ تأیید رده ماده از این مرحله می‌گذرد.
رفتار خوردگی
آزمون‌های مه نمکی، خوردگی حفره‌ای و شکافی، و خوردگی بین‌دانه‌ای. در فولادهای زنگ‌نزن می‌توانند نشان‌دهنده کیفیت عملیات حرارتی باشند.

موارد رایج اشتباه‌گرفته‌شده در این حوزه

گواهی ماده (مانند EN 10204 3.1) گزارش آزمون نیست؛ اظهارنامه سازنده است. در کاربردهای حساس، راستی‌آزمایی مستقل انجام می‌شود و این دو نباید با هم اشتباه گرفته شوند.
آزمون‌های کشش ASTM و ISO مقادیر یکسانی را اندازه می‌گیرند اما از هندسه نمونه متفاوتی استفاده می‌کنند؛ نتایج معادل مستقیم هم تلقی نمی‌شوند و هرچه مشخصات بخواهد همان اعمال می‌شود.
جداول تبدیل بین سختی و استحکام تقریبی هستند. محاسبه تنش تسلیم از روی سختی، شواهد کافی برای پذیرش ماده نیست.
در بازرسی غیرمخرب، عبارت «نقصی یافت نشد» به معنای نبود نقص نیست؛ ممکن است نقص‌هایی زیر حد تشخیص روش وجود داشته باشد. گزارش باید روش به‌کاررفته و سطح حساسیت را ذکر کند.
قبول‌شدن درز جوش نشان نمی‌دهد جوشکار یا دستورالعمل واجد شرایط است؛ این‌ها فرآیندهای جداگانه‌اند.

این نتایج از کدام تصمیم پشتیبانی می‌کنند