بررسی میکرو جوش چیست؟
معاینه میکرو جوش آزمایشی است که در آن بخشی از اتصال جوش داده شده به صورت متالوگرافی آماده می شود و با بزرگنمایی بالا مورد بررسی قرار می گیرد و ریزساختار فلز جوش، ناحیه متاثر از حرارت و فلز پایه ارزیابی می شود.
هدف بررسی میکرو جوش
هدف بررسی این است که حرارت ورودی جوش تغییر غیرقابل قبولی در ریزساختار ایجاد نمی کند (رشد بیش از حد دانه، تشکیل فاز سخت، ریز ترک).
بررسی میکرو جوش بر چه محصولاتی اعمال می‌شود؟
- جوش مخازن تحت فشار
- جوش های فولادی ضد زنگ
- جوش های فولادی با مقاومت بالا
- نمونه های جوشکاری-روش-صلاحیت
بررسی میکرو جوش در چه صنایعی کاربرد دارد؟
استانداردهای مرتبط با بررسی میکرو جوش
- ISO 17639
- ASTM E3
- ASTM E407
- سری ISO 15614
شرایط بررسی میکرو جوش
- بخش
- عمود بر محور جوش؛ به اندازه منطقه مورد علاقه
- آماده سازی
- برش متالوگرافی، نصب، پرداخت
- حکاکی کردن
- اچنت مناسب با مواد
- بزرگنمایی
- با توجه به منطقه مورد بررسی؛ گزارش شده است
تجهیزات بررسی میکرو جوش
- خط آماده سازی نمونه متالوگرافی
- میکروسکوپ متالورژی معکوس
- سیستم ضبط تصویر
- تستر میکروسختی (حمایت کننده)
الزامات نمونه برای بررسی میکرو جوش
- بخش باید شامل منطقه متاثر از گرما باشد
- در حین برش نباید آسیب حرارتی رخ دهد
- حفظ لبه باید تضمین شود
- اچانت باید هم برای فلز پایه و هم برای فلز جوش مناسب باشد
مدت بررسی میکرو جوش
به طور معمول 1-2 روز.
روش اجرای بررسی میکرو جوش
- 1یک بخش از جوش گرفته شده و سوار می شود.
- 2پرداخت درجه بندی شده اعمال می شود.
- 3با اچانت مناسب اچ می شود.
- 4فلز جوش، منطقه متاثر از حرارت و فلز پایه مورد بررسی قرار می گیرند.
- 5تصاویر ثبت و ارزیابی می شوند.
معیارهای پذیرش بررسی میکرو جوش
معیار پذیرش در استاندارد یا مشخصات صلاحیت تعریف شده است: عدم وجود یک ریزساختار یا ناپیوستگی غیرقابل قبول.
ارزیابی نتایج
از آنجایی که منطقه متاثر از گرما باریک است، مکان بخش و بزرگنمایی انتخاب شده، یافته را تعیین می کند. یک پروفایل ریزسختی از ارزیابی ریزساختاری پشتیبانی می کند.
گزارش بررسی میکرو جوش
- استانداردهای کاربردی
- محل بخش
- شرایط اچینگ
- تصاویر ریزساختار منطقه به منطقه
- ارزیابی و تفسیر
اعتباربخشی
EUROLAB دارای اعتبار شناخته شده بین المللی است که از نهادهای اعتباربخشی طرف قراردادهای شناسایی چندجانبه IAF و ILAC، تحت ISO/IEC 17025 برای تست های آزمایشگاهی، ISO/IEC 17020 برای بازرسی و نظارت، و ISO/IEC 17021-1 و سیستم گواهی محصول ISO/IEC. این زنجیره تضمین می کند که گزارش ها و گواهی های صادر شده در سراسر جهان پذیرفته می شوند.
اینکه آیا این آزمون می تواند در محدوده معتبر ارائه شود به محصول شما و استاندارد اعمال شده بستگی دارد. از آنجایی که اعتبارسنجی مبتنی بر روش است، دامنه به صورت کتبی در مرحله نقل قول تأیید می شود.
محدوده و مجوزهامقررات مرتبط
- صلاحیت فرآیند جوشکاری ISO 15614
آزمون فلز و متالورژی — این حوزه آزمون چه چیزی را پوشش می‌دهد؟
بخش زیر حوزه‌ای را توصیف می‌کند که آزمون بررسی میکرو جوش به آن تعلق دارد؛ شرایط و معیارهای پذیرش این آزمون خاص در بخش‌های بالا آمده است. دامنه ویژه محصول شما در مرحله پیشنهاد قیمت به‌صورت مکتوب مشخص می‌شود.
آزمون‌های فلز و متالورژی، باری را که یک فلز یا اتصال جوش‌شده می‌تواند تحمل کند، نحوه شکست آن و ساختار داخلی‌اش را تعیین می‌کنند. خروجی این خانواده اغلب درباره خود محصول نیست بلکه درباره هویت ماده است: آیا فولاد واقعاً از رده اعلام‌شده است، آیا درز جوش استحکامی را که طراحی فرض کرده می‌دهد، آیا قطعه ریخته‌گری نقص داخلی غیرقابل‌قبولی دارد؟
اهمیت عملی این حوزه از این واقعیت ناشی می‌شود که یک قطعه فلزی به‌ندرت به‌تدریج از کار می‌افتد. یک قطعه پلاستیکی تغییر شکل می‌دهد، فرسوده می‌شود، ترک می‌خورد و معمولاً هشدار می‌دهد. اما درز جوش یا یک بست، اغلب بدون هشدار می‌شکند - به‌ویژه در موارد خستگی و شکست ترد. به همین دلیل، در حوزه‌هایی مانند تجهیزات تحت فشار، تجهیزات بالابر، فولاد سازه‌ای و خطوط لوله، آزمون مواد الزامی مقرراتی است نه طراحی.
این خانواده سه گروه روش را گرد هم می‌آورد و هر یک به پرسشی متفاوت پاسخ می‌دهد. آزمون‌های مکانیکی رفتار ماده تحت بار را کمّی می‌کنند. بازرسی غیرمخرب بدون آسیب به قطعه به دنبال نقص می‌گردد. متالوگرافی و تجزیه شیمیایی توضیح می‌دهند چرا ماده چنین رفتاری دارد - از طریق ساختار دانه، توزیع فاز، محتوای آخال و ترکیب آلیاژ.
معیار پذیرش این آزمون‌ها تقریباً هرگز از استاندارد آزمون نمی‌آید و این کلید درک این حوزه است. استاندارد آزمون می‌گوید اندازه‌گیری چگونه انجام شود؛ مقادیر قابل‌قبول از استاندارد محصول، رده ماده یا آیین‌نامه ساخت می‌آید. ISO 6892-1 می‌گوید آزمون کشش چگونه انجام شود؛ EN 10025 می‌گوید آن فولاد باید چند مگاپاسکال تنش تسلیم بدهد. هنگام خواندن یک گزارش، دانستن اینکه بر اساس کدام استاندارد محصول ارزیابی شده ضروری است.
نمونه‌برداری در این حوزه بخشی جدایی‌ناپذیر از نتیجه است. دو نمونه گرفته‌شده از یک ذوب ممکن است بسته به جهت و محل برداشت، مقادیر متفاوتی بدهند؛ در محصولات نورد شده، نمونه‌های موازی و عمود بر جهت نورد نتایج متفاوتی تولید می‌کنند. به همین دلیل استانداردهای محصول محل و جهت نمونه‌برداری را نیز تنظیم می‌کنند و گزارش باید این را مستند کند.
گروه‌های روش در این حوزه
تست های مکانیکی
کشش، فشار، خمش، ضربه شیاردار (شارپی)، سختی (برینل، ویکرز، راکول)، خستگی، خزش و چقرمگی شکست. این‌ها رفتار ماده تحت بار را به‌صورت عددی می‌دهند.
بازرسی غیرمخرب
پرتونگاری، بازرسی فراصوتی، مایع نافذ، ذرات مغناطیسی و بازرسی چشمی. بدون آسیب به قطعه به دنبال نقص‌های سطحی و داخلی می‌گردد و گامی ضروری در ساخت جوشی است.
متالوگرافی
آماده‌سازی نمونه، اچ‌کاری و بررسی میکروسکوپی. اندازه دانه، توزیع فاز، محتوای آخال، عمق کربن‌دهی و منطقه متأثر از حرارت جوش ارزیابی می‌شود.
تجزیه شیمیایی
ترکیب آلیاژ با طیف‌سنجی نشری نوری و شیمی تر تأیید می‌شود؛ تأیید رده ماده از این مرحله می‌گذرد.
رفتار خوردگی
آزمون‌های مه نمکی، خوردگی حفره‌ای و شکافی، و خوردگی بین‌دانه‌ای. در فولادهای زنگ‌نزن می‌توانند نشان‌دهنده کیفیت عملیات حرارتی باشند.
موارد رایج اشتباه‌گرفته‌شده در این حوزه
- گواهی ماده (مانند EN 10204 3.1) گزارش آزمون نیست؛ اظهارنامه سازنده است. در کاربردهای حساس، راستی‌آزمایی مستقل انجام می‌شود و این دو نباید با هم اشتباه گرفته شوند.
- آزمون‌های کشش ASTM و ISO مقادیر یکسانی را اندازه می‌گیرند اما از هندسه نمونه متفاوتی استفاده می‌کنند؛ نتایج معادل مستقیم هم تلقی نمی‌شوند و هرچه مشخصات بخواهد همان اعمال می‌شود.
- جداول تبدیل بین سختی و استحکام تقریبی هستند. محاسبه تنش تسلیم از روی سختی، شواهد کافی برای پذیرش ماده نیست.
- در بازرسی غیرمخرب، عبارت «نقصی یافت نشد» به معنای نبود نقص نیست؛ ممکن است نقص‌هایی زیر حد تشخیص روش وجود داشته باشد. گزارش باید روش به‌کاررفته و سطح حساسیت را ذکر کند.
- قبول‌شدن درز جوش نشان نمی‌دهد جوشکار یا دستورالعمل واجد شرایط است؛ این‌ها فرآیندهای جداگانه‌اند.
این نتایج از کدام تصمیم پشتیبانی می‌کنند
- راستی‌آزمایی گواهی ماده و پذیرش مواد ورودی
- تأیید ساخت جوشی؛ صلاحیت‌سنجی جوشکار و دستورالعمل
- کنترل ساخت تجهیزات تحت فشار و اجزای سازه‌ای
- تحلیل خرابی و تعیین علت ریشه‌ای آسیب‌های میدانی
- راستی‌آزمایی فرآیندهای عملیات حرارتی و سطحی
تست های مرتبط
پرسش‌های متداول درباره بررسی میکرو جوش
بررسی میکرو جوش بر اساس کدام استاندارد ساخته شده است؟
بررسی میکرو جوش در محدوده ISO 17639, ASTM E3, ASTM E407 و سری ISO 15614 اجرا می شود. مقادیر حدی و معیارهای پذیرشی که باید اعمال شوند در استاندارد محصول تعریف شده است. نسخه معتبر برای محصول شما در مرحله پیشنهاد به صورت کتبی تایید می شود.
بررسی میکرو جوش برای کدام محصولات کاربرد دارد؟
عمدتاً برای جوش مخازن تحت فشار, جوش های فولادی ضد زنگ, جوش های فولادی با مقاومت بالا و نمونه های جوشکاری-روش-صلاحیت اعمال می شود. اینکه آیا محصول شما در محدوده گنجانده شده است یا خیر، با بررسی مشخصات فنی و کاربرد مورد نظر آن مشخص می شود.
تحت چه شرایطی بررسی میکرو جوش انجام می شود؟
پارامترهای تعیین کننده عبارتند از: بخش — عمود بر محور جوش؛ به اندازه منطقه مورد علاقه, آماده سازی — برش متالوگرافی، نصب، پرداخت و حکاکی کردن — اچنت مناسب با مواد. شرایط کامل در بخش "شرایط تست" در صفحه موجود است و بسته به استاندارد محصول متفاوت است.
چه نوع نمونه ای برای بررسی میکرو جوش مورد نیاز است؟
بخش باید شامل منطقه متاثر از گرما باشد, در حین برش نباید آسیب حرارتی رخ دهد و حفظ لبه باید تضمین شود. تعداد نمونه ها با توجه به استاندارد محصول و محدوده ای که باید گزارش شود تعیین می شود.
مدت زمان بررسی میکرو جوش چقدر است؟
به طور معمول 1-2 روز. این مدت به خود آزمایش تعلق دارد. آماده سازی نمونه، صف بندی و گزارش نیز ارزیابی می شود. یک برنامه زمانی واقعی برای محصول شما در پیشنهاد ارائه شده است.
نتیجه بررسی میکرو جوش به نام "مناسب" چیست؟
معیار پذیرش در استاندارد یا مشخصات صلاحیت تعریف شده است: عدم وجود یک ریزساختار یا ناپیوستگی غیرقابل قبول.