هارد دیسک‌ها در هند در دامنه ثبت اجباری BIS قرار گرفتند

طرح ثبت اجباری هند (CRS) لازم می‌داند محصولات مشمول، پیش از عرضه به بازار هند نزد اداره استانداردهای هند (BIS) ثبت شوند. ثبت بر مبنای محصول و کارخانه است: تولید همان محصول در تأسیسات دیگر به معنای ثبت جدید است.

آزمون‌ها در آزمایشگاه‌های واقع در هند که مورد تأیید BIS هستند انجام می‌شود. این یعنی گزارش گرفته‌شده از آزمایشگاه خارج از کشور را نمی‌توان مستقیماً استفاده کرد و این طولانی‌ترین بخش زمان‌بندی است.

پس از ثبت، علامت استاندارد و شماره ثبت باید روی محصول و بسته‌بندی آن نمایش داده شود. برچسب‌گذاری موضوعی است که به همان اندازه ثبت بازرسی می‌شود.

وقتی گروه محصولی مشمول می‌شود، تاریخ اجرا در اطلاعیه اعلام می‌شود؛ پس از آن تاریخ واردات و فروش محصول ثبت‌نشده ممکن نیست. تاریخ اثر گذشته‌نگر ندارد اما معمولاً ترتیب جداگانه‌ای برای موجودی انبار در نظر گرفته می‌شود.

برای محصولات شبیه به قطعه مانند دیسک‌های سخت، پرسش دیگری مطرح می‌شود: آیا به‌عنوان قطعه عرضه می‌شود یا محصول نهایی. درایوی که داخل رایانه عرضه می‌شود با درایوی که جداگانه فروخته می‌شود ممکن است تحت تعهد یکسانی نباشند؛ تصمیم باید بر اساس متن اطلاعیه گرفته شود.

صف آزمایشگاه و مدت درخواست BIS باید با هم محاسبه شود. چون حجم درخواست‌ها نزدیک به تاریخ اجرا افزایش می‌یابد، مدت‌ها طولانی‌تر می‌شود.

جزئیات کارخانه، تعریف خانواده محصول و فهرست مدل‌ها مبنای درخواست را تشکیل می‌دهد. ارائه فهرست ناقص مدل به معنای تراکنش جداگانه برای هر مدلی است که بعداً اضافه می‌شود؛ فهرست باید از ابتدا گسترده نگه داشته شود.

اقلامی مانند درایوهای ذخیره‌سازی می‌توانند هم محصولی مستقل برای فروش و هم قطعه‌ای درون محصول دیگر باشند. تصمیم دامنه از این تمایز عبور می‌کند: محصولی که به‌تنهایی عرضه می‌شود ثبت خاص خود را می‌گیرد؛ جایگاه قطعه‌ای که در محصول دیگری نصب شده بر اساس دامنه آن محصول ارزیابی می‌شود.

این تمایز پیامدهای مستقیمی در زنجیره تأمین دارد: تولیدکننده رایانه نمی‌تواند فرض کند استفاده از درایو ثبت‌شده معادل ثبت محصول خودش است؛ محصول نهایی جداگانه بر اساس دامنه خودش ارزیابی می‌شود.

عکس آن نیز صادق است: ثبت محصول نهایی، فروش جداگانه آن درایو به‌عنوان قطعه یدکی را مشروع نمی‌سازد.

برای دسته‌های مشمول معمولاً دوره گذاری تعریف می‌شود که در پایان آن واردات محصول ثبت‌نشده متوقف می‌شود. بندهای کاری در آن دوره به ترتیب عبارت‌اند از: تأیید دامنه، تعیین استاندارد ملی، آماده‌سازی نمونه‌ها، صف آزمایشگاه و درخواست ثبت.

بندهایی که زمان‌بندی را تعیین می‌کنند صف آزمایشگاه و ارسال نمونه است؛ تطابق فنی معمولاً از قبل وجود دارد و آنچه منتظر می‌ماند فرآیند است.

برای محصولاتی با تنوع مدل، از ابتدا مشخص می‌شود کدام مدل‌ها به ثبت جداگانه نیاز دارند: تفاوت در ظرفیت یا رابط در برخی موارد به‌عنوان مدل جداگانه محسوب می‌شود و تعداد ثبت‌ها از انتظار فراتر می‌رود.

خروجی قابل مشاهده ثبت، علامت استاندارد و شماره ثبت روی محصول است. قالب، موقعیت و خوانایی شماره تنظیم‌شده است؛ درج آن روی بسته‌بندی نیز الزامی است.

نظارت بازار از طریق آن شماره انجام می‌شود: بازرسی محصول را در سیستم جست‌وجو می‌کند و اطلاعات روی محصول را با دامنه ثبت مقایسه می‌کند. اطلاعات مدلی که با دامنه مطابقت ندارد، حتی اگر محصول ثبت‌شده باشد، عدم انطباق تلقی می‌شود.

بنابراین نوشتن یکسان نام مدل در سابقه ثبت و روی محصول، کوچک‌ترین جزئیات در پایان فرآیند است اما بیشترین مشکل را ایجاد می‌کند.